Samoregulirano učenje vrsta je učenja u kojoj se učenici sami usmjeravaju tijekom učenja i transformiraju svoje mentalne sposobnosti u vještine učenja. Takvi su učenici samodisciplinirani te su u stanju odgoditi trenutačno zadovoljstvo kako bi postigli neki udaljeniji cilj. Uglavnom im nije potreban vanjski poticaj za učenje jer im je kao motivacija dovoljno to što su nešto uspješno naučili. Oni koji znaju koristiti prednosti samoreguliranog učenja imaju visoka školska postignuća, uspješni su u učenju i održavaju motivaciju za učenjem tijekom cijeloga života. Samoregulacija je sposobnost pojedinca da održi ili ponovno postigne uravnoteženo ponašanje ili fizičko stanje. Odnosi se na kontrolu kognitivnih procesa, emocija, motivacije, ponašanja i okoline. Samoregulirano učenje aktivan je konstruktivan proces kojim učenici postavljaju ciljeve učenja i potom nastoje nadgledati, regulirati i kontrolirati svoja ponašanja, kogniciju i motivaciju u skladu s tim ciljevima. Zimmermanov model samoregulacije učenja odvija se u tri faze učenja: prije učenja, za vrijeme učenja i nakon učenja. Prije učenja učenik analizira zadatak, postavlja ciljeve, planira strategije učenja i definira motivacijska vjerovanja (samoefikasnost, očekivanje ishoda, intrinzični interes, vrijednost zadatka, ciljne orijentacije). Za vrijeme učenja učenik se samokontrolira (što uključuje vlastite instrukcije, zamišljanje situacije, usmjeravanje i održavanje pažnje) i samonadgleda vlastito učenje. Nakon učenja slijedi vlastita refleksija na učenje i rezultate učenja (ova samoprocjena uključuje vlastito vrednovanje, kauzalne atribucije i vlastite reakcije poput osobnoga zadovoljstva odnosno emocija te adaptacije odnosno defenzivnih reakcija). Samoprocjena povratnom spregom utječe na fazu postavljanja ciljeva i tako zatvara samoregulacijski krug. Strategije učenja odnose se na postavljanje ciljeva, planiranje ostvarenja ciljeva, organiziranje i transformiranje informacija, nadgledanje procesa učenja te ponavljanje i memoriranje sadržaja. Osim strategija učenja, postoje i ponašajne strategije koje se odnose na samovrednovanje i samomotivaciju, odnosno aktivnosti s pomoću kojih se izravno može utjecati na poboljšanje vlastitog procesa učenja. Uz to, postoje i okolinske strategije samoreguliranog učenja koje se odnose na traženje pomoći i informacija iz okoline kada je u pitanju gradivo koje je teško svladati. Strategije učenja ponajprije pomažu učeniku da analizira, organizira i transformira sadržaj koji uči. Kako bi uspješno zapamtio sadržaj, učenik može koristiti različite metode – mnemotehniku, parafraziranje, sažimanje, traženje analogija ili s pomoću skica, mentalne mape i hijerarhiju pojmova. Visoke razine samopoštovanja kod djece i adolescenata povezane su s njihovom dobrobiti, smanjenom pojavom depresivnih i anksioznih simptoma, pozitivnim odnosima s vršnjacima, smanjenom vjerojatnosti pojave delinkventnog i antisocijalnog ponašanja, većom asertivnosti, nezavisnosti i kreativnosti.
